"من فردیتم را به چیزی نمی گیرم و علاقه ای به پرورش آن ندارم.میخواهم همان چیزی باشم که زندگی ام از من می سازد و زندگی ام را به آزمایش تبدیل نکنم. این منم که آزمایشم و این زندگی من است که مرا شکل میدهد و با خود پیش می برد. اگر قدرت و صبر کافی داشتم میدانم که به چه درجه کمالی در بی شخصیتی میرسیدم و قدرتم مرا تا به چه حد در راه هیچ بودنی پیش می برد. آنچه مرا همیشه بازداشته است غرور شخصی ام است. امروز می توانم بفهمم که عشق ورزیدن ، عمل کردن و رنج بردن در واقع زنده بودن است اما فقط تا آنجا که شفاف می شویم و سرنوشتمان را به عنوان تک رنگی از رنگین کمان کامل شادیها و شورهای گوناگون می پذیریم."

آلبر کامو

یادداشتها،دفتر دوم

سپتامبر 1937- آوریل 1939