1-ما به یکدیگر محتاجیم. از زمانی که روسو در کتاب امیل به همگان نشان داد که انسان مجرد معنایی ندارد آدمها تلاش کردند تا با برقراری ارتباط با همدیگر دست یکدیگر را بگیرند. امروز من دست تو را می گیرم. فردا تو دست مرا می گیری. آیا در این اشکالی هست؟ آیا زندگی چیزی جز این است؟ براستی ما زشت رویانی هستیم که یادمان رفته که زشت روییم. زشت کارانی هستیم که فراموش کرد ه ایم زشت کرداریم. عرصه ای که برای ما فراهم شده تا با همکاری و مودت با آدمهای پیرامونمان به بهترین شکل آنرا بسازیم بدل به میدان نبردی کرده ایم که فرسایش محض است. نه هدفی داریم و نه انگیزه ای. دیگر هیچ چیز برایمان مهم نیست. و به همین سبب ناکامیم.

2-" جهان جای قشنگی است و ارزش جنگیدن به خاطرش را دارد."

این جمله همینگوی است. در انتهای فیلم "هفت" شاهکار "دیوید فینچر" قهرمان عاقل داستان یعنی "سامرست" به دوستش می گوید  تنها با قسمت دوم این جمله موافق است. باید بگویم من هم با سامرست موافقم و می پذیرم  که دنیای ما به دلیل خطاهای بزرگی که آدم بزرگهایمان مرتکب شده و می شوند نه تنها دنیای ایده آلی نیست بلکه روز به روز دارد بدتر و افتضاح تر می شود. شاید  جهان ما به طور اعم و ایران ما به طور اخص هرگز تا این حد تیره روز نبوده است. باید صراحت مرا ببخشایید اما در زمانه ما هرگز جهل تا به این اندازه نبوده است.دروغ ، خیانت، دزدی ، زورگویی و...دم دست ترین مصادیق جامعه ما هستند که میتوان آن را دید و شنید و در یک کلام حس کرد. عقل همگانی پا پس کشیده و به گوشه ای خزیده است. روحیه کار جمعی به کل ازبین رفته و اشتراک مساعی و تفکر به صفر رسیده است. ما از خود ملتی ساخته ایم ، خود خواه ، خود محور، متکبر، منفعل در برابر هر اتفاق بیرونی  که برایمان می افتد . به شدت احساساتی که همواره  میگردد کاسه کوزه ندانم کاری های خود را به گردن  یک فرد خاص بیندازد و خود را راحت کند.از همنشینی عقل و احساس و توازن بین آن هیچ خبری نیست.

به این فهرست ده ها مورد دیگر هم می توان اضافه کرد.

خب چه باید  کرد؟

آیا باید آن را به سادگی رها کرد و نسبت به آن بی تفاوت ماند تا آنقدر به بیراه رود که دیگر خیلی دیر شود ونتوان آن را مسیر درست خود برگرداند؟

" آیا باید نسبت به سرنوشت خود بی تفاوت بود؟"

آیا باید نسبت به سرنوشت جمع ، بی تفاوت ماند؟